‘Oh help, ik heb iets over het hoofd gezien. Onze afspraak morgen kan niet doorgaan want dan moet ik naar de tandarts. Sorry!’ Dit appje krijg ik van een vriendin met een druk leven en dus ook met een volle agenda. Ze dikt het sorry nog wat aan door er een emoticon op te laten volgen. Een hoofdje met uitpuilende ogen, een open mond en beide handen om het gezicht geslagen alsof ze wil voorkomen dat haar hoofd uit elkaar valt.
Ik begrijp dat ze baalt van haar vergissing. Want nu moet ze opnieuw met mij afstemmen en ze heeft het al zo druk. Zucht! Maar waarom vindt ze dat ze daar sorry voor moet zeggen? Het kan zijn dat ze met haar sorry bedoelt dat ze rekening met mij wil houden en dat ik het misschien vervelend vind om de afspraak te verzetten. Uit de emoticon meen ik op te maken dat ze zichzelf op de kop geeft, zich schuldig voelt.
Ik merk dat sorry zeggen en schuldgevoelens vaak samen vallen. Dat vind ik jammer. Voor mij staat sorry voor ‘ik betreur het’, ‘ik wou dat het anders was gelopen of dat ik het anders had gedaan’. Om daarna zonder schuldgevoel ruimte te maken voor boosheid, somberte of verdriet en te kijken wat je kunt doen om iets zo nodig recht te zetten. Sorry kan ook een erkenning zijn voor geleden leed, zoals bij de excuses die de regering aanbiedt over wat er gebeurd is in ons slavernij verleden of over misstanden in de jeugdzorg.
Als je het woord sorry zo gebruikt, is het een groot en krachtig gebaar. Door bij ieder onvolkomenheidje sorry te zeggen, maak je jezelf juist klein. Ik voel me ongemakkelijk als mensen dat doen.
Geef een reactie