Aan het begin van iedere maand ontvang ik een Mare van de Maand, een boodschap van Marieke de Vrij die altijd een uitnodiging tot zelfreflectie bevat. Deze augustusmaand spreekt ze over het belang van het langdurig beoefenen van innerlijke verstilling. Ik zuig haar woorden in mij op want door een onverkwikkelijke touwtrekkerij waar ik in verzeild ben geraakt voel ik me alles behalve verstild van binnen. Ik hoor: “Verstilling trekt in ons fysieke zijn, in ons aura, en is besmettelijk voor anderen. Het helpt ons spreken te ordenen en van emoties te ontdoen. Onszelf niet centraal te stellen, naar beste kunnen uit te staan met al dat is.”
Natuurlijk, zo is het. Ik weet ook dat het voortdurend om oefening vraagt om verstilling in mezelf te verankeren. Zodat ik er een beroep op kan doen als ik in een mengelmoes van oud zeer en manipulatie terecht kom. Ik merk dat me dat nu niet lukt, al vier dagen niet.
En dan … valt mijn oog op een tekening die ik acht maanden geleden gemaakt heb. De tekst die eronder staat, komt uit mijn eigen koker:
Temidden van de levendige drukte in mij, kan ik geduldig zijn, zonder haast mezelf beschouwend.
Lieve Justine, op het juiste moment lees ik jouw mijmering en de tekst van Marieke. Dank je wel! Dank ook voor je openheid het helpt me om mijn eigen wens naar verstilling meer serieus te nemen en niet te wachten tot alle problemen opgelost zijn en alle klussen geklaard. liefs Iet
Lieve Justine
Uit m n hart gegrepen,
Zonder innerlijke verstilling en zelfreflectie gaat het niet. Het is steeds een gevecht om daar voor te kiezen.
Willemien.