Om vijf voor acht steek ik de weg over naar het bos. Een auto stopt naast me, de chauffeur draait het raampje open en vraagt: “Gaat u ook op excursie?” Ik zeg ‘nee’ en wijs hem vervolgens de weg naar de parkeerplaats van het stadion, het beginpunt van zijn excursie. Terwijl ik tussen de bomen verdwijn, besef ik hoe bijzonder het is dat ik juist deze vraag krijg. Want ja, mijn vroege ochtendwandeling zou ik een excursie kunnen noemen. Ik wil iets leren en ben op zoek naar …, ja naar wat? naar zielenrust misschien? en hoop in het bos tekenen te vinden die mij de weg wijzen. Mijn oog valt op tere blaadjes en bloemetjes. De zon beschijnt de kwijnende bladerenkroon van een veel te hoge boom. Ik besef wat een kwetsbare volhouders we zijn. Ik zit op een bankje en wacht. Mijn armen komen in beweging. Ik sta op en doe een chiqong vorm om mijn hart te openen. Ik zing zacht een lied, bekrachtig de tekst met beweging. Op weg naar huis kom ik vier joggers tegen.
Leuk, ieder een eigen soort excursie!
Vind veel herkenning in die van jou, maar dat tijdstip van de dag haal ik meestal niet!
Ha lieve Justine ,
Dank voor je zachte kleurexpressie en je mijmering met de titel “ excursie “
Ik denk niet dat de “joggers “ de tere blaadjes en bloempjes op dezelfde wijze hebben gezien als jij..,,
Eenieder heeft zijn eigen excursie !!