Vroeger zaten mijn dagen vol zinvolle bezigheden. Kinderen opvoeden, werken, het huishouden doen, persoonlijk ontwikkelen. Dat alles had een duidelijk doel. En als ik op een terrasje zat, langs de rivier slenterde, een kruiswoordpuzzel maakte, verzon ik een reden die deze bezigheden zin gaven. Ontspannen was nodig om in harmonie te blijven en zo al het andere zinnige met overgave te kunnen doen. Want zonder zin was ik het niet waard te leven.
Nu zijn mijn kinderen opgevoed en ben ik met pensioen. Nou ja, als mensen vragen hoe het met me gaat, vertel ik graag dat ik ergens een interview heb gegeven, een coachklant heb gehad of weer een spekstenen beeld heb gemaakt. Ik ben gewend aan het idee dat een dag pas geslaagd is als ik iets heb betekend. Dit gaat steeds meer wringen met de realiteit. Na een oppasdag heb ik tijd nodig om bij te komen. Als ik een paar dagen achter elkaar veel indrukken opdoe, slaap ik onrustig. Ik probeer wekelijks minstens twee lege dagen in mijn agenda te plannen. Mijn leven is heus betekenisvol, daar twijfel ik niet aan. Maar het heeft niet zoveel zin meer om mijn activiteiten te beoordelen op hun zin en betekenis. Ik neem me voor die ‘onzin’ maar eens achter me te laten.
Dat is een” relativerende “ mijmering “ , Justine!
Ik herken me er volledig in en ben me bewust dat de betekenis van alles twijfelachtig is…..
En twijfel is het begin van de wetenschap ……..
Dag Justine,
dit stukje zou ook ik geschreven kunnen hebben. Zo herkenbaar, die zoektocht naar nuttig zijn en zinvol bezig zijn. Ik heb ook ontdekt dat juist rust heel zinvol kan zijn. Ik mag van mezelf heerlijk alleen maar zijn.
Liefs,
Leis
Lieve Justine,
Dat lijkt me een heel goed plan en ik wens het je van harte!
Ik doe met je mee….
Liefs,
Marlijn
Een mooie en zinnige mijmering!
Ja, heel herkenbaar! En langzamerhand mezelf toestaan alleen te doen waar ik “zin in” heb en mijn “geen zin in” niet meer te overrulen met: “dan maak je maar zin!”of “Maar dat moet nu toch gewoon gebeuren!”. Nee, nu mag het in mijn tempo, nu mag ik mijn “geen zin in” volgen, als ik daar zin in heb. Nu mag ik mijn innerlijke grens voelen. Wat een rijkdom! Voelen wat er nu gebeuren wil of niet, ruimte maken voor lummelen en niets doen. Het lonkt al wel, maar ik ben nog wel vaak “zinvolle” dingen aan het doen, hoor! Voor mijn gevoel in elk geval! Heb nog wat tijd nodig om eraan te wennen, dat ik ook zonder zinvolle doelen goed genoeg ben.