Het is oorlog. Nu … en in alle tijden. Het begint met het verlangen naar macht, de wens meer land en rijkdom, meer aanzien te verwerven. Of, als je wilt, met de angst macht en aanzien te verliezen. De verdediging gaat noodgedwongen mee in de strijd in een poging veiligheid en autonomie te beschermen. Volgens mij draait het hier in wezen om bij iedere oorlog. Een versimpelde voorstelling van zaken, dat geef ik toe.
Mijn hart gaat uit naar de doden en gewonden, de ontredderden, naar de verwoesting en ontwrichting. Ik voel mee met de machteloosheid, de ontberingen en de verwoede pogingen te redden wat er te redden valt. Ik ben dankbaar dat mij deze ellende bespaard is gebleven.
Nadenken over de complexiteit van een oorlog en de verschillende aspecten die een rol spelen, lukt me niet zo goed. Ik kan ze ook niet onthouden. Mijn brein weigert uit te zoomen naar een helicopterview waarmee ik het hoe en waarom zou kunnen begrijpen. Ik ga er liever nog verder boven hangen. Wat ik dan zie, is één wereld met bergen en vlaktes, steden en wegen, rivieren, meren en zeeën. Eén wereld vol leven, vol planten, dieren en mensen. Er is ruimte voor iedereen. Er is talent genoeg om er samen iets moois van te maken. En de kunstmatige grenzen waar voortdurend over getwist wordt? Ach, die zijn in de loop van de geschiedenis al zo vaak van loop veranderd.
dank je wel, heel mooie mijmering!
Ja, herkenbaar wat je schrijft over waar je hart naar uitgaat en:
– het niet onthouden, in mijn geval: van al die feitjes en oorzaken.
– het verder willen uitzoomen, ook om weer ergens hoop en houvast te vinden en
– er is genoeg op aarde om er samen wat moois van te maken.
En ik vermoed, dat grenzen en bescherming van eigen cultuur er wel toe doen, omdat we ons graag veilig willen voelen in onze eigen groep. Mijn hoop is gericht op de evolutie van de moraliteit van mensen in de toekomst. Misschien moeten we het wel eerst verliezen, voordat we ons morele kompas weer kunnen vinden…? Mijn hoop komt ook van inheemse volkeren en hun inzichten. Fijn om zo even samen te mijmeren!
Ik roep al een aantal jaar: als je een goed verhaal hebt, mag je huizen kapot bombarderen en levens verwoesten….
Zelf geloof ik daar niet in.
Gelukkig is er ook een andere kant: mensen die klaar staan voor elkaar. Mensen die elkaar de hand reiken en bemoedigen in tijden van nood.
Ik denk dat die zelfs met meer zijn….