Op de Filosofie Kalender stond iets dat zo raakte aan de bron van alles dat ik er stil van werd. Soms heb ik dat. Dan lees ik iets en is het alsof ik thuis kom.
Het stukje ging over de bron van het leven. Volgens de Franse filosoof Emile Cioran komt de uitspraak ‘Ik heb een hekel aan mijn bestaan’ van de middeleeuwse mystica Hadewijch voort uit het besef afgesneden te zijn van de bron. Het feit dat we bestaan, betekent namelijk dat we niet meer één zijn met de onuitsprekelijke bron van het leven zelf. De mens moet voortdurend zijn positie ten opzichte van andere mensen, dieren en dingen bepalen.
Ik herken het gevoel van afgescheiden zijn. Ik voel me gauw ongemakkelijk en onrustig wanneer ik niet weet hoe te reageren op mijn omgeving. Mijn honger naar nabijheid in vanzelfsprekendheid is groot. Mijn verlangen de afstand tot de ander, het andere, zo klein mogelijk te maken, heeft mij ver gebracht. Ik leef op bij inlevende, verrijkende gesprekken. Ik krijg energie van het opgaan in de natuur. En als ik alleen ben, geniet ik ervan de bron in mezelf te vinden.
Herkenning Justine. Een soort gevoel dat je ‘nog weet’ hoe mooi het was, hoe fijn. Dat het woord ‘veiligheid’ geen betekenis had omdat het zo veilig was. Een met alles, verbonden. En dat hier in je leven neer willen zetten. Maar dan op zijn aards. Mooi.
(ook) Mijn honger naar nabijheid in vanzelfsprekendheid is groot.
Ik dacht: het word wel eens tijd dat ik je laat weten dat ik al jaren van jouw mijmeringen geniet. Jouw afgewogen woorden en beeldende tekeningen inspireren steevast.
dankjewel voor het delen
Fijn dat je dit deelt.
Raakt mij ook weer.