Vroeger zaten mijn dagen vol zinvolle bezigheden. Kinderen opvoeden, werken, het huishouden doen, persoonlijk ontwikkelen. Dat alles had een duidelijk doel. En als ik op een terrasje zat, langs de rivier slenterde, een kruiswoordpuzzel maakte, verzon ik een reden die deze bezigheden zin gaven. Ontspannen was nodig om in harmonie te blijven en zo al het andere zinnige met overgave te kunnen doen. Want zonder zin was ik het niet waard te leven.
Nu zijn mijn kinderen opgevoed en ben ik met pensioen. Nou ja, als mensen vragen hoe het met me gaat, vertel ik graag dat ik ergens een interview heb gegeven, een coachklant heb gehad of weer een spekstenen beeld heb gemaakt. Ik ben gewend aan het idee dat een dag pas geslaagd is als ik iets heb betekend. Dit gaat steeds meer wringen met de realiteit. Na een oppasdag heb ik tijd nodig om bij te komen. Als ik een paar dagen achter elkaar veel indrukken opdoe, slaap ik onrustig. Ik probeer wekelijks minstens twee lege dagen in mijn agenda te plannen. Mijn leven is heus betekenisvol, daar twijfel ik niet aan. Maar het heeft niet zoveel zin meer om mijn activiteiten te beoordelen op hun zin en betekenis. Ik neem me voor die ‘onzin’ maar eens achter me te laten.
Dat is een” relativerende “ mijmering “ , Justine!
Ik herken me er volledig in en ben me bewust dat de betekenis van alles twijfelachtig is…..
En twijfel is het begin van de wetenschap ……..