geduld

In juli, een half jaar geleden dus, ga ik naar de huisarts vanwege een groeiende pijn in mijn linkervoet. “Hielspoor”, is de diagnose. “Gaat vanzelf weer over”, voegt hij er met een glimlach aan toe. Het wordt niet beter maar erger, dus ik ga naar een podoloog, krijg steunzolen in nieuwe schoenen en een aantal shockwave-behandelingen. Niets helpt. Ik geef de schuld aan de schoenen die te stug zijn en die ik in huis voortdurend vervang door een paar sloffen omdat de zenuwen in mijn linkervoet aan de oppervlakte lijken te liggen zodat ik de schoen niet kan verdragen. Ik geloof dat een andere, bekwamere fysiotherapeut vast meer resultaat zou hebben geboekt met de behandeling. Enkele ervaringsdeskundigen vertellen mij dat ze gewoon door hun hielspoor heen zijn gelopen, zichzelf heelden met positieve gedachten, of vlot herstelden toen ze eenmaal de goede schoenen hadden. Ik leid daaruit af dat ik me niet moet aanstellen en ga vervolgens voortdurend over mijn grenzen waarna de pijn te erg is om de oefeningen die ik heb opgekregen zorgvuldig te doen.

In december ga ik op controle bij de podoloog. Hij neemt geen nieuwe foto’s van mijn voet, komt niet met een nieuw behandelvoorstel. Hij maakt mij vriendelijk en doortastend duidelijk dat ik het zelf ben die het herstel tegenwerkt. Er is niks mis met mijn schoenen. Natuurlijk merk ik niet direct resultaat van de oefeningen. Als je medicijnen slikt, voel je ook niet na iedere pil dat je al een beetje beter bent. Ik heb een ernstige vorm van hielspoor die beslist niet vanzelf over zal gaan. Hij drukt mij op het hart om, zodra ik pijn voel, met een boek in een luie stoel te gaan zitten totdat de pijn is weggetrokken.

Ik luister en weet dat hij gelijk heeft. Er valt een last van mijn schouders. Ik voel me niet meer machteloos en gefrustreerd want ik weet nu wat me te doen staat. Ik besluit de situatie te benutten en serieus werk te maken van leven in geduld. In de periode van de twaalf heilige nachten tussen kerst en driekoningen speel ik met dit thema. Ik ontdek dat geduld ruimte maakt voor vaagheid en twijfel, voor (zelf)beschouwing en milde aanvaarding, voor dwalen en versmelten. In de dichtbundel ‘Traagkracht’ van Ann van Dessel lees ik ‘op haar bord lag een mandarijntje … met het geduld van een mandarijntje …’. Ik leg een mandarijntje op een ontbijtbordje van mijn servies en teken dat minutieus na. Ik zie details die me in de 45 jaar dat ik het servies heb nog niet waren opgevallen.